1 - حتما خیلی ها با من موافقند و مانند من اعتراف می کنند که وقتی افکار شیطانی به سراغ مان می آید ، معمولا اتفاقی برای مان می افتد تا متوجه شویم خدایی که دوست مان دارد ، دلش نمی خواهد که خطا کنیم . در آن لحظات ، غذا در گلوی مان گیر می کند ، تپق می زنیم ، سکندری می خوریم و . . .

با گفتن این حرف ها ، می خواهم بگویم در تمام دقایق زندگی مان ، خدا مراقب ماست و دلش نمی خواهد خطا کنیم . چون همه ی ما را دوست دارد . این ، تازه جواب شیطنت های کوچک ماست ، که ضرری هم برای کسی ندارد . به قول معروف ، گناه صغیره است . تجربه ی من می گوید خدا دوست ندارد هیچ بنده یی کار بدی انجام بدهد . او مرتبا به ما گوشزد می کند که کدام کار ، خوب است و کدام کار ، بد . حالا وای بر ما ، اگر این نشانه ها را نفهمیم و همچنان به اشتباهات مان ادامه دهیم . آن وقت است که خدا دیگر با ما تعارف نخواهد داشت و بد جوری حال مان را می گیرد .

2 – حتما حکایت سردار زارعی ؛ فرمانده انتظامی استان تهران و دکتر حسن مددی ؛ معاون دانشجویی دانشگاه زنجان را شنیده اید . شغل این دو نفر به گونه یی بوده است که بایستی مانع انحراف جوانان مردم می شده اند . اما خودشان دست شیطان را هم از پشت بسته و قصد سوء استفاده از موقعیت خود را کرده اند . حالا ببینید خدا با آن ها ـ که می خواستند حق الناس را رعایت نکنند ـ چگونه رفتار کرده و چگونه آبروی آن ها را برده است . خدا در قرآن بارها به این مضمون اشاره کرده به این که " مطمئن باشید که همه ی کارهای شما را می بینم " . فقط خود خدا می داند که این دو نفر ، چند بار برای دیگران جانماز آب کشیده اند . فقط خود خدا می داند که این دو نفر ، چند بار در مقابل دیگران ریاکاری کرده اند . کاری ندارم . به من هم ربطی ندارد . فقط این قسمت از داستان برایم مهم است که اگر کسی بخواهد خدا را دور بزند و یا بنده ی دیگری را وادار به گناه کند ، ، خدا بدجوری حالش را می گیرد و بی آبرویش می کند .

این فیلم را ببینید :

http://www.youtube.com/watch?v=y95o5iUJGMU

http://www.youtube.com/watch?v=hpU-fJzm-eo&feature=related

خماری نداشتن دوربین

چند روز پیش ، بخت و اقبال با من یار بود و به صورت کاملا شانسی ، همراه با بچه های انجمن عکاسان کرمانشاه به بیستون رفتم . جالب آن که دوربین حرفه یی نداشتم و مجبور شدم با دوربین تلفن همراهم عکاسی کنم . این تلفن های همراه ، عجب نعمت بزرگی هستند ! مهم ترین خاصیت شان این است که آدم به خاطر نداشتن دوربین خمار نمی ماند . همین که در بیستون عقده یی نشدم ، برایم بس بود !

از پنجشنبه ظهر تا حالا ، ذهنم درگیر افکاری است که نتیجه اش ، خطور مرتب این ضرب المثل به ذهنم است که " آب دریا با دهن سگ نجس نمی شود " .

نمی دانم چرا از ذهنم نمی رود . اما کاش می شد که شرم حضور نداشتم و می توانستم خیلی حرف ها را در این صفحه بزنم . اما هیچ مثالی را نمی توانم در این جا مطرح کنم .

حافظ شیرین سخن به کمکم می آید و مرتب در گوشم ندا می دهد و می گوید :

" سرزنش ها گر بود خار مغیلان ، غم مخور " .

به هر حال بعضی وقت ها لازم است که یک قورباغه هم ابوعطا بخواند !

دیروز قرار بود آثار رسیده به دومین جشنواره ی سوره ی تماشا داوری شوند . تیم داوری عبارت بودند از آقایان مجتبی آقایی سربرزه ، محمدرضا آستانه ، فرزاد ادیبی ، ساعد مشکی و من . محمدرضا آستانه به جلسه نرسید . کسانی که تجربه ی داوری دارند ، می دانند که داوری چهار نفره چه قدر دشوار است .

اما وقتی پس از سه ساعت و نیم ، کارمان به پایان رسید ـ جدا از خستگی که طبیعی هم بود ـ صاحب یک تجربه ی جدید شده بودم ؛ این که هر چهار نفر ، حرف های خود را به زبان آوردند و به کرسی نشاندند ، بدون آن که دعوا و درگیری به وجود بیاید .

پس از سال ها ، جمعی را دیدم که در هنگام داوری ، با لبخند با هم گفت و گو می کردند و آرامش ـ به صورت کامل ـ بر جلسه حاکم بود . نتیجه اش هم اجماع در تصمیم گیری ها بود . بارها دیده ام که داوران پس از پایان جلسه ، دعواهای شان را علنی و پخش می کنند . در چنین شرایطی ، شان تیم داوری پایین می آید و شرکت کنندگان ، به داوران با حالت بدبینانه نگاه می کنند . حتی گاهی برایم پیش آمده است که پس از پایان داوری ، دچار سردرد چند روزه شده ام ؛ بس که حرف های بی منطق و خودخواهانه شنیده ام .

در اردی بهشت رنگ ها به وجد می آیند ، و انسان از دیدن این همه رقص رنگ ها لذت می برد . هر سال ـ وقتی به این روزها می رسم ـ دلم هوای دیار می کند . دیاری که در اردی بهشت ، شقایق ها سر تا سر دشت را می پوشانند . در این روزها مرز زمین های کشاورزی را این گل ها مشخص می کنند . وقتی به دشت می روی ، به هر سو که نگاه می کنی ، گل می بینی . در اردی بهشت می توان خالص ترین رنگ ها را دید . من وقتی به این گل ها می رسم ، پاهایم از حرکت باز می ایستند ؛ مبادا که گلی را لگد کنم .

خدا کند امسال هم بتوانم در این روزها به آن جاها بروم .

روحم از دیدن این همه لطافت به آرامش می رسد .

شاید این گونه پایان ها برای سریال ها ، بخشنامه یی باشند . شاید به سازندگان فیلم ها دستور داده می شود که پایان تلخ را برای ساخته های خود در نظر نگیرند . این پایان ها ، بیننده را به یاد فیلم فارسی های قدیمی می اندازند .

گاهی اوقات هم سریال ها را بی خود و بی جهت کش می دهند . مانند " حلقه سبز " و مجموعه های طنز " زیر آسمان شهر " و " چار خونه " . من ـ با تجربه یی که به دست آورده ام ـ قسمت های دوم ، هفتم ، دوازدهم و آخر سریال ها را می بینم ، و به راحتی می فهمم که چه اتفاقی افتاده است ! !

گمان می کنم برای گردانندگان تلویزیون ، تلف کردن وقت مردم و در نظر گرفتن پایان خوش برای همه ی فیلم ها اهمیت بیشتری دارد ، تا آموزش های نوین . جالب آن که مردم معمولا برای خود ، پایان های دیگری را پیش بینی می کنند . حتی گاهی اوقات ، احساس می شود که در هنگام پخش سریال و مشخص شدن میزان گرایش مردم به فیلم مذکور ، پایانی غیر از پایان ساخته شده را در نظر می گیرند ؛ مانند سریال " نرگس " ، و البته " مرد هزار چهره " ! ! در این دو سریال ، بازیگران را مجبور کردند تا دوباره به بازی برای صحنه ی پایانی بپردازند .

بسیاری از شخصیت های مشهور ، جمله ی زیبایی دارند : مردم همیشه جلوتر از بزرگان حرکت می کنند .

به گمانم ، وقت آن رسیده است که مسؤولان صدا و سیما در خلق آثار آینده ی این سازمان ، به نگرش های نوین مردم احترام بگذارد .

به خدا روی این عکس ، هیچ تکنیک فتوشاپی انجام نداده ام . در لحظه ی تحویل سال 1383 ، برف می بارید . سبزه را کنار پنجره بردم و این عکس را گرفتم .

وقتی که برف می بارد ، درخشش رنگ ها کم می شود و به خاکستری نزدیک می شوند .

با فلاشی که استفاده کرده ام ، حالت ضد نور سبزه هم از بین رفته است . وقتی که نور فلاش - به عنوان یک نور متفاوت با نور طبیعی - به جسمی برخورد می کند ، به واسطه ی اختلاف نوری که به وجود می آید ، انگار که 2 عکس جدا از هم ، بر روی هم چسبانده شده اند .

به همین دلیل است که می گویم به خدا روی این عکس هیچ تکنیک فتوشاپی انجام نداده ام ! !

بهارتان فرخنده باد .