یک سال دیگر به عروج برادرم ؛ زنده یاد مرتضی اضافه شد . او با تربیت جمع فراوانی از هنرمندان امروز در هنرستان کرمانشاه و نیز دانشگاه های تهران  دین خود را به فرهنگ و هنر این خاک پر گهر ادا کرد . یادش گرامی باد .

هفته ی پیش برای دیدن قلعه ی حسن صباح به الموت رفتیم و چند روزی هم در روستای شترخان ماندیم . دست خانواده ی آقای یعقوبی درد نکند که واقعا از ما پذیرایی کرده و لذت مان را افزون نمودند .

به ما گفتند که از پای کوه تا قلعه باید 200  ،  300  یا 350  پله بالا بروید . البته آن که خودمان تجربه کردیم ، 480 تا بود ! پای پله ها عزیزان صاحب خرها ایستاده بودند و مردم را برای رساندن به قلعه سوار می کردند ؛ نه برای ثواب بردن ، بلکه با مبلغ 3000 تومان برای هر خر . کسی که دو خر داشت ، حاضر نمی شد خر دوم را ارزان تر حساب کند و مثلا هر دو خر را 5000 تومان حساب کند . چون که نرخش می شکست !

ما که اولین بارمان بود که می رفتیم ، پیش خودمان گفتیم که بهتر است خودمان سختی یا زیبایی مسیر را درک کنیم و نیازی به استفاده از خرهای محترم را حس نکردیم . اما نکته ی جالب ، آن بود که وقتی به پله ی 150 رسیدیم ، دیدیم که صاحب خر داشت با مسافرش جر و بحث می کرد که پای قلعه یعنی همین جا ؛ یعنی تا کنار این آلاچیق ! !

کاری به راست یا دروغ بودن حرف صاحب خر ، و یا مقایسه اش برای تشبیه به وعده ی خیلی های دیگر ندارم . می خواهم یک محاسبه ی ساده بکنم :

اگر این خر این مسیر 12 – 10 دقیقه یی را ساعتی دو بار طی کند ؛ یعنی ساعتی 6000 تومان کار می کند . قیمت خود خر در این روزها در آن منطقه از 50000 تا 200000 تومان بود . خوراک جناب خر کاه و جو است .

دانشگاه سوره به من که فوق لیسانس دارم و ده سال است که با آن ها همکاری می کنم ، به خاطر هر ساعت تدریس 3.060 تومان می دهد ! خوراک من ، کتاب های 10000 تومان به بالاست . مسافرانی را هم که باید سوار کنم ، آینده سازان این خاک اند ، نه تفریح کنندگان آخر هفته !

حالا یک هفته است که هی با خود می گویم : علم بهتر است یا خریت ؟ ! !

از آن روزی که در کرمانشاه همسرم را به خواندن فاتحه یی بر مزار منوچهر طاهرزاده دعوت کردم ، روزی نیست که آهنگ پاییز را گوش نکند . الحق که این آهنگ را خودش بهتر از داریوش و شاهرخ اجرا کرده است .

" کوچه غمناک پرستوهای شاد / در غروبی پر ملال و بی صدا / خبر عریونی باغا رو داد .

پاییز اومد این ور پرچین باغ / تا بچینه برگ و بار شاخه ها / کسی از گل ها نمی گیره سراغ .

بیا در سوگ دلگیر گل سرخ / بخونیم شعری از دیوان گریه .

من و تو زاده ی فصل خزانیم / دو تن پرورده ی دیوان گریه . . . "

و من به یاد روزهایی می افتم که در میانه ی جنگ و آن بگیر بگیرهای حزب شیت ( شورای یاوری تهیدستان ) و بقیه  ، ویولن دلبندش را داخل یک گونی می گذاشت و به جلسه ی تمرین هنرجویان هنرستان هنرهای تجسمی می رفت تا موسیقی آن دیار نمیرد . یاد برادرم ؛ مرتضی هم به خیر که چنین فضایی را در هنرستان فراهم کرده بود .

طاهرزاده یکی از قربانیان نگاه نابخردانه به هنر و بخصوص موسیقی بود که در اوج شکوفایی مجبور به سکوتی طولانی شد .

. . .

غروب های پاییز ، می شود به یاد آقا منوچهر این آهنگ را زمزمه کرد و برایش فاتحه یی فرستاد .

 .

این مطلب در وبلاگ مجله ی هنری هفت استفاده شده است :

http://art831.mihanblog.com/post/253

1 – در همدان پارچه هایی برای تبریک به مناسبت معاون اولی آقای رحیمی نصب کرده بودند .

2 – در و دیوار کرمانشاه پر بود از نوشته های بیخودی . استقلال و پرسپولیس . مهوش دوستت دارم . یادگاری بچه های محل . حامی محرومان ...

3 – شهرک های بسیاری ساخته شده که هیچ کدام را بلد نیستم . از جمله شهرک متخصصین که خانه ی فرهاد در آن جا بود .

4 – مدل باقلواهای شکرریز عوض شده . احساس کردم دچار افت کیفیت هم شده است .

5 – دکه ی نوار فروشی چهارراه اجاق در پشت شیشه اش کاغذی چسبانده بود که سی دی مناظره دکتر احمدی نژاد با موسوی و کروبی موجود است . موسوی و کروبی را سر و ته نوشته بود . خواستم بگویم این کارها اخلاقی نیست . ترسیدم .

6 – با این سرعت سرسام آوری که دارند خیابان سپه را پهن می کنند ، گمان می کنم که نوه ی من به همراه بچه ی 20 ساله اش می توانند پهن شدن این خیابان را ببیند .

7 - سه نفری تا بیستون رفتیم و کیک و نوشابه هم خوردیم . کلیه ی هزینه ی ما شد 5450 تومان . به اندازه ی هزینه ی یک آژانس داخل شهری در تهران .

8 – دارند به محوطه ی تاریخی بیستون می رسند . دست شان درد نکند .

10 – اعلامیه ی ترحیم در اندازه ی 50 در 70 مد شده اند .

11 - در انجمن عکاسان به مدت دو ماه به هیات امنا فرصت داده شد که یک کارهایی بکند .

12 – در هفته ی جنگ ، عرض ادب به کشتگان راه وطن ارزشی فراوان داشت .

13 – دریاچه ی تاق بستان خشک شده بود . تاق ها بدون عکس وارونه شان در داخل آب جذابیتی نداشتند .

14 –  در مسیر باغ فردوس به فرودگاه تابلویی نصب شده که روی آن نوشته " از چپ برانید " !

15 - دنده کباب با ماست موسیر صحرا چیزی نیست که بشود بدون خوردنش در رستوران بیشه بتوانی به تهران برگردی .

16 – سفر رفت و برگشت با اتوبوس آقای شاهپور یادگاری و دیدن مرام و معرفت این مرد ، مزه ی بهتری به این سفر داد .

هی میگوید بنویس ، بنویس . آخر چیزی ندارم که بنویسم . حرفی برای گفتن نمانده . می گویم : درباره ی چه بنویسم ؟ می گوید : درباره ی چیزی بنویس . می گویم : ای به چشم . این هم به خاطر تو .

.

.

.

درباره ی یک چیزی !

در خبرها آمده بود که . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

یک منبع آگاه که نخواست نامش فاش شود ، با اعلام این مطلب افزود : . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

در همین راستا ، می توان گفت . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

اما اگر از زاویه ی دیگری به این ماجرا بنگریم ، مشاهده می کنیم که . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

البته دکتر . . . . . . . . . . . ؛ رییس مرکز امور . . . . . . . . . . . عقیده دارد که اگر . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ، باید مواظب باشیم که . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  چرا که در صورت بروز این اتفاق ، کلیه ی . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . در . . . . . . . . . . . . . . . . . . باقی خواهند ماند ! !

همیشه از خانم بهمن شهری بیست می گرفتم ، منهای یک یک بار که در املاء ، حرفی را از قلم انداختم و نوزده شدم .

خانم کرمی خیلی آرام بود و دیدن چهره ی مهربانش ، اصطراب آدم را از بین می برد .

خانم طاهری در میانه ی سال ، معلم مان شد . معلم اول سال مان زایمان کرد و به مرخصی رفت .

آقای آذیش که در سال قبل ، معلم سعید بود ، حالا معلم ما شده بود . یاد کلاس های گروه سرود به خیر . تکخوان گروه بودم .

در کلاس پنجم باز هم ، معلم سال گذشته ی سعید ، معلم من شد . آقای امجدیان در هنگام فوتبال ، شوت های سنگینی داشت . هیچ دروازه بانی نمی توانست ضربه ی توپش را بگیرد . اما من توانستم . توپش که به سمتم آمد ، دستم را جلو صورتم گرفتم تا به من نخورد . توپ به من خورد و داخل گل نرفت . اما مچ دستم تا دو هفته درد می کرد !

آقای ادبی معلم ادبیات بود . خدا رحمتش کند . در کلاس او ، انشاء نوشتن را یاد گرفتم . تا پیش از آن ، زحمت نوشتن انشاهایم را زن داداش یا خواهرم می کشیدند !

سلام آقای سلامی . این جمله ی بامزه و همیشگی ما بود ، وقتی که معلم جغرافیا را می دیدیم .

آقای فخاری ؛ معلم ریاضی ، خیلی مهربان و محترم و مؤدب بود .

آقای زرشکی ، دینی درس مان می داد .

در هنرستان ، تاریخ هنر را از آقای بهزادی یاد گرفتم . خدا بیامرزدش .

آقای بهرامی خیلی می فهمید . اما چندان حوصله ی آموزش نداشت .

آقای غلامی در زمان بازی والیبال ، آن قدر غر می زد که هیچ کس حاضر نمی شد در تیم او حاضر باشد .

با استادان طراحی و انگلیسی حال نکردم . به همین دلیل ، هنوز که هنوز است ، در این دو درس ، ضعیف هستم .

حضور در کلاس فرزاد پرواز ، محمدرضا ذبیح الله زاده ، امیر مسعود حلاج ، حسین نوروزی ، محمد گل صفت ، کامبیز مهرجو ،‌ عبدالله جواری ، اردشیر اکبری ، آقای غلامی ، ابوالقاسم خلج ، آقای پژمان ، محمدرضا نادری ، آقای احمدی نژاد ( ربطی به آقای احمدی نژاد کنونی ندارد ! ) آقای کزازی ، مهرداد نوری ، سیروس کوهستانی ، آقای تابعی و منصور کیانی را هم تجربه کردم .

در دانشگاه تهران ، به اندازه ی فهم و استعدادم  از جلال شباهنگی ، محمد ستاری ، مجتبی آقایی ، مهرداد نجم آبادی ، مهران مهاجر ، جهانگیر چراغی ، حسن دزواره ، جابر عناصری ، غلامعلی حاتم ، محمود معالج ، سیمون آیوازیان ، ناصر نقویان ( همین آقای روحانی که در تلویزیون حرف می زند ) ، داوود صادق سا ، محمد ذوالریاستین ( خدا رحمتش کند ) و حسن امتیازی یاد گرفتم . در کلاس های مرتضی ممیز خدا بیامرز ، سید محمد احصایی ، حسین گنجینه ، سید محمد فدوی ، طاهر شیخ الحکماء ، آقای دارش ، صداقت جباری ، یحیی دهقانپور ، سعید کشن فلاح ، تاجبخش فناییان ، مهین میهن و نیلوفر معترف به صورت قاچاقی نشستم و از آن ها هم چیزهایی یاد گرفتم . دو ساعت هم در کلاس خصوصی هانیبال الخاص ، طراحی یاد گرفتم . لذت حضور در کلاس های شباهنگی و ممیز را هرگز از یاد نمی برم . در همین دوره ی تحصیلی بود که تأثیر گذار ترین معلم زندگی ام ؛ آقا مرتضی را از دست دادم . خداوند برادرم را رحمت کند .

در دانشگاه هنر ، هیچ وقت لذت تحصیل را مزمزه نکردم ، مگر در کلاس فارسی سید حسن شهرستانی و گرافیک علی رشیدی و ابراهیم حقیقی . کامران افشار مهاجر ، محمد ضیمران ، مصطفی اوجی پور ،‌ هادی ندیمی و خانم ( اسمش رو نبر )‌ هم درس های زیادی به من دادند ؛ همه جوره ، هم درس خوب ، هم درس بد .

همه ی این معلمان به من درس دادند . یکی درس زندگی ، یکی درس فنی ، یکی درس معلمی ، یکی هم درس اخلاق . بعضی ها هم که تعدادشان خیلی کم بود ، به من یاد دادند که مثل آن ها نباشم ، تا بتوانم در دل شاگردانم جا داشته باشم و پشت سرم به من بد و بیراه نگویند !

یک روز گذشته از روز معلم ، اعلام می کنم که همه ی آن ها در فکر من جای دارند ؛ بیشتر آن ها به نیکی ، آن یکی دو نفر هم به زشتی . روز معلم مبارک .

پس از عبور از 34 بازی ، استقلال تهران قهرمان جام خلیج فارس شد . مبارکش باشد . انشاءالله در جام حذفی هم پرسپولیس به قهرمانی برسد . به نظرم می آید که با توجه به فشارهای فراوانی که بر روی این دو تیم وجود دارد ، قهرمانی آن ها در شرایط دشوارتری به دست می آید . از یک سو ، فشار طرفداران را دارند . فقط کافی است که در یک بازی ، کمی بی حال بازی کنند . آن وقت ، همان جمعیت هوادار ، تبدیل به اهرم فشار می شوند و تمرکز تیم را به هم می ریزند . اما وقتی که ذوب آهن مدعی قهرمانی در خانه اش ، از ابومسلم ، سه گل می خورد ، آب از آب تکان نمی خورد ! از سوی دیگر ، رسانه ها برای به دست آوردن و نگه داشتن مخاطب ، کوچک ترین اتفاقات این دو تیم را بزرگ و تیتر می کنند تا فروش بیشتری داشته باشند . فقط کافی است که بازیکنی در زمان تمرین ، به همبازی خود اعتراض کند که چرا به او پاس نداده است . " کتک کاری " تیتر یک فردای همه ی مطبوعات می شود !

از طرف دیگر ،‌ مقامات دولتی فراوانی هستند که برای مطرح شدن و به دست آوردن شهرت ، به عضویت هیأت مدیره ی این دو تیم در می آیند و معمولا به جای برداشتن بار ، باری می شوند بر دوش آن ها .

گرفتاری دیگر این دو ، بی صاحب بودن آن هاست . هیچ کس زیر بار سرپرستی این دو نمی رود . همه فقط به فکر دوشیدن این دو هستند . در کجای دنیا ، دو تیم بزرگ و پر افتخار یک کشور ، ورزشگاه اختصاصی و یا زمین تمرین ندارند ؟

دلایل فراوان دیگری وجود دارد که حکم به مظلومیت این دو بدهند . اما از حوصله ی این مطلب خارج است . به همین دلایل ، هر گاه یکی از این دو ، به قهرمانی می رسند ، من خوشحال تر می شوم . حساب کنید اگر به جای استقلال ، ذوب آهن قهرمان می شد ، می توانست دل چند نفر را شاد کند ؟ آیا بیش تر از بیست هزار نفر ؟ !

سلام سبزه جان .

آخر این چه قیافه یی است که برای خودت درست کرده یی ؟ مگر من چند روز رهایت کرده بودم ؟ فقط یک هفته نبودم . نمی شد خودت به سلمانی بروی ؟ نمی توانستی یک شانه یی به موهایت بکشی ؟

ولی خودمانیم . موهایت مثل جناب انیشتین شده . لابد ایشان هم یک هفته دور از خانواده اش در خانه مانده است !