دوش می‌آمد و رخساره بر افروخته بود / تا کجا باز دل غمزده‌يي سوخته بود .

رسم عاشق کشی و شیوه ی شهرآشوبی / جامه‌يي بود که بر قامت او دوخته بود .

این شعر ـ که از حافظ است ـ بیشترین معما را در ذهن من به وجود آورده است ؛ به گونه‌يي که آن را مرتب می‌خوانم ‍، به آن فکر می‌کنم و از دیگران نیزمعنای آن را می‌پرسم . از جمله این که تعريف و تمجیدهای جناب حافظ ، بیشتر به کار معشوق زمینی می آیدتا آن معشوق آسمانی که در سایر اشعار وی لمس می شود .

اما وقتی می گوید : ا گر چه می‌گفت که زارت بکشم ، می دیدم / که نهانش نظری با من دلسوخته بود " احساس می‌کنم که نمی‌تواند آن معشوق ، زمینی باشد .

دلم می‌خواهد هر کس که دوست دارد ، با خواندن این شعر ، نظرش را برایم بنویسد.