شاید این گونه پایان ها برای سریال ها ، بخشنامه یی باشند . شاید به سازندگان فیلم ها دستور داده می شود که پایان تلخ را برای ساخته های خود در نظر نگیرند . این پایان ها ، بیننده را به یاد فیلم فارسی های قدیمی می اندازند .

گاهی اوقات هم سریال ها را بی خود و بی جهت کش می دهند . مانند " حلقه سبز " و مجموعه های طنز " زیر آسمان شهر " و " چار خونه " . من ـ با تجربه یی که به دست آورده ام ـ قسمت های دوم ، هفتم ، دوازدهم و آخر سریال ها را می بینم ، و به راحتی می فهمم که چه اتفاقی افتاده است ! !

گمان می کنم برای گردانندگان تلویزیون ، تلف کردن وقت مردم و در نظر گرفتن پایان خوش برای همه ی فیلم ها اهمیت بیشتری دارد ، تا آموزش های نوین . جالب آن که مردم معمولا برای خود ، پایان های دیگری را پیش بینی می کنند . حتی گاهی اوقات ، احساس می شود که در هنگام پخش سریال و مشخص شدن میزان گرایش مردم به فیلم مذکور ، پایانی غیر از پایان ساخته شده را در نظر می گیرند ؛ مانند سریال " نرگس " ، و البته " مرد هزار چهره " ! ! در این دو سریال ، بازیگران را مجبور کردند تا دوباره به بازی برای صحنه ی پایانی بپردازند .

بسیاری از شخصیت های مشهور ، جمله ی زیبایی دارند : مردم همیشه جلوتر از بزرگان حرکت می کنند .

به گمانم ، وقت آن رسیده است که مسؤولان صدا و سیما در خلق آثار آینده ی این سازمان ، به نگرش های نوین مردم احترام بگذارد .