دیروز قرار بود آثار رسیده به دومین جشنواره ی سوره ی تماشا داوری شوند . تیم داوری عبارت بودند از آقایان مجتبی آقایی سربرزه ، محمدرضا آستانه ، فرزاد ادیبی ، ساعد مشکی و من . محمدرضا آستانه به جلسه نرسید . کسانی که تجربه ی داوری دارند ، می دانند که داوری چهار نفره چه قدر دشوار است .

اما وقتی پس از سه ساعت و نیم ، کارمان به پایان رسید ـ جدا از خستگی که طبیعی هم بود ـ صاحب یک تجربه ی جدید شده بودم ؛ این که هر چهار نفر ، حرف های خود را به زبان آوردند و به کرسی نشاندند ، بدون آن که دعوا و درگیری به وجود بیاید .

پس از سال ها ، جمعی را دیدم که در هنگام داوری ، با لبخند با هم گفت و گو می کردند و آرامش ـ به صورت کامل ـ بر جلسه حاکم بود . نتیجه اش هم اجماع در تصمیم گیری ها بود . بارها دیده ام که داوران پس از پایان جلسه ، دعواهای شان را علنی و پخش می کنند . در چنین شرایطی ، شان تیم داوری پایین می آید و شرکت کنندگان ، به داوران با حالت بدبینانه نگاه می کنند . حتی گاهی برایم پیش آمده است که پس از پایان داوری ، دچار سردرد چند روزه شده ام ؛ بس که حرف های بی منطق و خودخواهانه شنیده ام .

در اردی بهشت رنگ ها به وجد می آیند ، و انسان از دیدن این همه رقص رنگ ها لذت می برد . هر سال ـ وقتی به این روزها می رسم ـ دلم هوای دیار می کند . دیاری که در اردی بهشت ، شقایق ها سر تا سر دشت را می پوشانند . در این روزها مرز زمین های کشاورزی را این گل ها مشخص می کنند . وقتی به دشت می روی ، به هر سو که نگاه می کنی ، گل می بینی . در اردی بهشت می توان خالص ترین رنگ ها را دید . من وقتی به این گل ها می رسم ، پاهایم از حرکت باز می ایستند ؛ مبادا که گلی را لگد کنم .

خدا کند امسال هم بتوانم در این روزها به آن جاها بروم .

روحم از دیدن این همه لطافت به آرامش می رسد .