به من چه ؟ من که پیامبر خدا نیستم . نمی خواهی روزه بگیری ، نگیر . نمی خواهی به بهشت بروی ؟ به جهنم ! من که کاری به این کارها ندارم .

فقط خواستم بگویم ماه رمضان زمان خوبی است برای تقویت اراده . همین که تصمیم می گیری به بعضی از خواسته هایت اهمیت ندهی ، به نظر من کافی است . " نه " گفتن را یاد بگیر . به خودت اجبار کن منع بوالهوسی را . آن وقت ببین چه شخصیت بزرگی پیدا می کنی . چرا بی خود و بی جهت بهانه می کنی زخم معده ی موسمی را ؟ ! ! !

به سیگاری ها نگاه کن . بعضی از آن ها ، به این ماه که می رسند ، عزا می گیرند . همه اش دنبال کنجی می گردند تا ـ دور از چشم دیگران ـ سیگاری دود کنند . حالا چرا تا این اندازه خود را اسیر و دربند سیگار می دانند ، دلیلش را نمی دانم . به گمانم اگر یاد بگیریم به هوس های آنی خود جواب رد بدهیم ، در زمان استفاده ی درست از آن ها ، لذت بیشتری می بریم .

در آن سو پیشنهادی می کنم به افراطی ها ؛ آن ها که گمان می کنند اگر با هزار درد و مرضی که دارند ، روزه بگیرند و خودشان را زجر بدهند ، خدا از آن ها راضی می شود ! نه عزیزان . خداوند مهربان آن قدر که آنان فکر می کنند ، سختگیر نیست . سعی کنیم دوستش داشته باشیم و تا آن جا که می توانیم ، به حرفش گوش دهیم . اما تنبلی نکنیم . البته بابت این عبادت ها هم منتی بر سرش نگذاریم .

زیاده عرضی نیست . خواستم به مناسبت ماه رمضان ، سخنی گفته باشم . فقط همین .

بعضی وقت ها بدون دلیل ‍، تصمیم می گیرم از چیزیکه خوشم آمده ، یک عکس بگیرم . شاید هم دلم می خواهد کادری را که در ذهنم نقش بسته ، به صورت تصویر ببینم . گاهی اوقات از این عکس ها خوشم می آید . اما هیچ وقت نمی توانم برای آن ها عنوانی را در نظر بگیرم . به همین دلیل ، نام آن ها را می گذارم " بدون عنوان " .

وقتی هم که قرار است از بین عکس هایم ، کاری را برای یک نمایشگاه انتخاب کنم ، هیچ وقت به سراغ آن ها نمی روم . چون که حرف خاصی را در آن ها نمی یابم و نمی دانم چرا آن ها را گرفته ام . می ترسم کسی از من درباره ی آن ها پرسشی داشته باشد ، و ندانم چگونه به او پاسخ دهم . این هم چند نمونه از همین عکس ها :

حالا گاهی پیش می آید که وارد نمایشگاهی می شوم و می بینم مشابه آن عکس ها در آن جا فراوانند . زیر آن ها هم نوشته " بدون عنوان " ! ! نمی خواهم بگویم که کلاسم بالاتر از  آن هاست . اما همیشه از خودم این پرسش ها را دارم :

1 – آیا واقعا همه ی آن عکاس ها ، با دلیل ، آن تصاویر را ثبت کرده و به نمایشگاه آورده اند ؟

2 – آیا به توجه به آن که بستن بعضی از کادرها مد است ، این عکس ها به دیوار چسبانده می شوند ؟

3 – آیا در دنیا اتفاقی افتاده و من ـ مانند اصحاب کهف ـ قدیمی فکر می کنم و مال این دوره نیستم ؟ !

4 – آیا با توجه به آن که انجام دادن کارهای بدون پیام برای بعضی ها افتخار به حساب می آید ، این کارها به چنان جایگاهی رسیده اند ؟

5 – آیا خود عکاس می داند که چه عکسی را گرفته ، یا آن که داوران به گمان این که عکاس آن ها را آگاهانه ثبت کرده ، آن عکس ها را پذیرفته اند ؟

و دست آخر می گویم : بله . حتما در آن عکس ها ، چیزی هست که من عقلم به آن قد نمی دهد ! ! ! ! ! ! ! !