پس از عبور از 34 بازی ، استقلال تهران قهرمان جام خلیج فارس شد . مبارکش باشد . انشاءالله در جام حذفی هم پرسپولیس به قهرمانی برسد . به نظرم می آید که با توجه به فشارهای فراوانی که بر روی این دو تیم وجود دارد ، قهرمانی آن ها در شرایط دشوارتری به دست می آید . از یک سو ، فشار طرفداران را دارند . فقط کافی است که در یک بازی ، کمی بی حال بازی کنند . آن وقت ، همان جمعیت هوادار ، تبدیل به اهرم فشار می شوند و تمرکز تیم را به هم می ریزند . اما وقتی که ذوب آهن مدعی قهرمانی در خانه اش ، از ابومسلم ، سه گل می خورد ، آب از آب تکان نمی خورد ! از سوی دیگر ، رسانه ها برای به دست آوردن و نگه داشتن مخاطب ، کوچک ترین اتفاقات این دو تیم را بزرگ و تیتر می کنند تا فروش بیشتری داشته باشند . فقط کافی است که بازیکنی در زمان تمرین ، به همبازی خود اعتراض کند که چرا به او پاس نداده است . " کتک کاری " تیتر یک فردای همه ی مطبوعات می شود !

از طرف دیگر ،‌ مقامات دولتی فراوانی هستند که برای مطرح شدن و به دست آوردن شهرت ، به عضویت هیأت مدیره ی این دو تیم در می آیند و معمولا به جای برداشتن بار ، باری می شوند بر دوش آن ها .

گرفتاری دیگر این دو ، بی صاحب بودن آن هاست . هیچ کس زیر بار سرپرستی این دو نمی رود . همه فقط به فکر دوشیدن این دو هستند . در کجای دنیا ، دو تیم بزرگ و پر افتخار یک کشور ، ورزشگاه اختصاصی و یا زمین تمرین ندارند ؟

دلایل فراوان دیگری وجود دارد که حکم به مظلومیت این دو بدهند . اما از حوصله ی این مطلب خارج است . به همین دلایل ، هر گاه یکی از این دو ، به قهرمانی می رسند ، من خوشحال تر می شوم . حساب کنید اگر به جای استقلال ، ذوب آهن قهرمان می شد ، می توانست دل چند نفر را شاد کند ؟ آیا بیش تر از بیست هزار نفر ؟ !