از آن روزی که در کرمانشاه همسرم را به خواندن فاتحه یی بر مزار منوچهر طاهرزاده دعوت کردم ، روزی نیست که آهنگ پاییز را گوش نکند . الحق که این آهنگ را خودش بهتر از داریوش و شاهرخ اجرا کرده است .

" کوچه غمناک پرستوهای شاد / در غروبی پر ملال و بی صدا / خبر عریونی باغا رو داد .

پاییز اومد این ور پرچین باغ / تا بچینه برگ و بار شاخه ها / کسی از گل ها نمی گیره سراغ .

بیا در سوگ دلگیر گل سرخ / بخونیم شعری از دیوان گریه .

من و تو زاده ی فصل خزانیم / دو تن پرورده ی دیوان گریه . . . "

و من به یاد روزهایی می افتم که در میانه ی جنگ و آن بگیر بگیرهای حزب شیت ( شورای یاوری تهیدستان ) و بقیه  ، ویولن دلبندش را داخل یک گونی می گذاشت و به جلسه ی تمرین هنرجویان هنرستان هنرهای تجسمی می رفت تا موسیقی آن دیار نمیرد . یاد برادرم ؛ مرتضی هم به خیر که چنین فضایی را در هنرستان فراهم کرده بود .

طاهرزاده یکی از قربانیان نگاه نابخردانه به هنر و بخصوص موسیقی بود که در اوج شکوفایی مجبور به سکوتی طولانی شد .

. . .

غروب های پاییز ، می شود به یاد آقا منوچهر این آهنگ را زمزمه کرد و برایش فاتحه یی فرستاد .

 .

این مطلب در وبلاگ مجله ی هنری هفت استفاده شده است :

http://art831.mihanblog.com/post/253