هفته ی پیش برای دیدن قلعه ی حسن صباح به الموت رفتیم و چند روزی هم در روستای شترخان ماندیم . دست خانواده ی آقای یعقوبی درد نکند که واقعا از ما پذیرایی کرده و لذت مان را افزون نمودند .

به ما گفتند که از پای کوه تا قلعه باید 200  ،  300  یا 350  پله بالا بروید . البته آن که خودمان تجربه کردیم ، 480 تا بود ! پای پله ها عزیزان صاحب خرها ایستاده بودند و مردم را برای رساندن به قلعه سوار می کردند ؛ نه برای ثواب بردن ، بلکه با مبلغ 3000 تومان برای هر خر . کسی که دو خر داشت ، حاضر نمی شد خر دوم را ارزان تر حساب کند و مثلا هر دو خر را 5000 تومان حساب کند . چون که نرخش می شکست !

ما که اولین بارمان بود که می رفتیم ، پیش خودمان گفتیم که بهتر است خودمان سختی یا زیبایی مسیر را درک کنیم و نیازی به استفاده از خرهای محترم را حس نکردیم . اما نکته ی جالب ، آن بود که وقتی به پله ی 150 رسیدیم ، دیدیم که صاحب خر داشت با مسافرش جر و بحث می کرد که پای قلعه یعنی همین جا ؛ یعنی تا کنار این آلاچیق ! !

کاری به راست یا دروغ بودن حرف صاحب خر ، و یا مقایسه اش برای تشبیه به وعده ی خیلی های دیگر ندارم . می خواهم یک محاسبه ی ساده بکنم :

اگر این خر این مسیر 12 – 10 دقیقه یی را ساعتی دو بار طی کند ؛ یعنی ساعتی 6000 تومان کار می کند . قیمت خود خر در این روزها در آن منطقه از 50000 تا 200000 تومان بود . خوراک جناب خر کاه و جو است .

دانشگاه سوره به من که فوق لیسانس دارم و ده سال است که با آن ها همکاری می کنم ، به خاطر هر ساعت تدریس 3.060 تومان می دهد ! خوراک من ، کتاب های 10000 تومان به بالاست . مسافرانی را هم که باید سوار کنم ، آینده سازان این خاک اند ، نه تفریح کنندگان آخر هفته !

حالا یک هفته است که هی با خود می گویم : علم بهتر است یا خریت ؟ ! !